<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE Articles SYSTEM "HBI_DTD">
<Articles><Article><Journal><PublisherName></PublisherName><JournalTitle>Journal of Medical Hypotheses and Ideas</JournalTitle><Volume>1</Volume><Issue></Issue></Journal><ArticleTitle>اثر احتمالي مشتقات دي هيدروپيرديني بر روي مقاومت دارويي وابسته به آنزيم توپوايزومراز: رهيافتي نوين براي طراحي مهاركننده هاي جديد مقاومت دارويي غيركلاسيك</ArticleTitle><FirstPage>6</FirstPage><LastPage>7</LastPage><AuthorList><Author><FirstName></FirstName><LastName>احمدرضا مهدي پور</LastName></Author><Author><FirstName></FirstName><LastName>كتايون جاويدنيا</LastName></Author><Author><FirstName></FirstName><LastName>بهرام همتي نژاد</LastName></Author><Author><FirstName></FirstName><LastName>رامين ميري</LastName></Author></AuthorList><History><PubDate PubStatus="received"><Year>2015</Year><Month>10</Month><Day>05</Day></PubDate></History><Abstract>مقاومت دارويي در سلولهاي سرطاني به مقاومت سلولهاي توموري در مقابل انواع مختلف داروهاي ضد سرطان اطلاق مي&amp;zwnj;گردد. برخی از رده های سلولی مقاوم ویژگیهای متفاوت با نوع معمول (وابسته به P-glycoprotein )نشان می دهند مطالعات محدودی بر روی اثر تركيبات 1و4-دي هيدروپيريديني بر این رده ها صورت گرفته است. اما براساس برخی شواهد و اثر ماده Dexniguldipine بر روی آنزیم توپوایزومراز I، این فرضیه مطرح می گردد که تركيبات 1و4-دي هيدروپيريديني که دارای خواص ساختاری مناسب هستند بر روی مقاومت دارویی وابسته به آنزیم توپوایزومراز II اثر دارند و می توانند آن را مهار نمایند. در صورت اثبات این فرضیه، امکان طراحی ترکیباتی با اثر بر هر دو نوع مقاومت دارویی وجود دارد</Abstract><web_url>https://ijmhi.tums.ac.ir/index.php/ijmhi/article/view/14</web_url><pdf_url>https://ijmhi.tums.ac.ir/index.php/ijmhi/article/download/14/14</pdf_url></Article></Articles>
